چشم گیر می شوم...

نظری بر دعای روز دوازدهم ماه مبارک رمضان
چشم گیر می شوم...

زیباترین زینت ها، ستر و عفاف است و پوشاننده ترین لباس ها، کفاف و قناعت.
آنکه زینتش بهترین زینتها و لباسش پوشیده ترین جامه هاست، همیشه و همه وقت به چشم می آید و دیده می شود و خوش آن کس که در بارگاه تو دیده شود!
چشم گیرمان کن به زیورهایی که تو می پسندی و امنیت مان ده از هر آنچه که تو نمی پسندی!!

نظری بر دعای روز یازدهم ماه مبارک رمضان
حُب و بغض

دوری از خشم تو، حُب می خواهد و بغض!
و مگر نه آنکه همه دین جز حُب و بغض نیست. حب به احسان و نیکی و بغض به عصیان و نافرمانی.
در مسیر دوری از خشم تو یاری مان ده که از دست فسق و عصیان به فریاد آمده ایم، ای فریاد رس همه دادخواهان!


نظری بر دعای روز دهم ماه مبارک رمضان
مزد توکل

باز حرف از قرب و نزدیکی است، آن هم قرب به تو! و قرب به تو، جز به احسانت میسر نمی شود.
احسان و لطف و کرمت باشد، همه چیز هست. به قولی، چون که صد آمد، نود هم پیش ماست!
مقربین به تو، فائزین درگاهت هستند و اینان، همان کسانی اند که توکل کننده به تو بوده و هستند.
در این روزهای خوش بندگی، از توکل کننندگان به خودت قرارمان ده یا غایه الطالبین!

اگر شاهِ دلم باشی ...

نظری بر دعای روز نهم ماه مبارک رمضان
اگر شاهِ دلم باشی ...

آنان که مشتاق تو می شوند، نام و یادشان در دل غوغا به پا می کند، حتی آدمی که اهل این حوالی و این حرف ها هم نباشد را نیز مشتاق تو می کنند.
اینها که مشتاق تواند با دلها این می کنند، خودت، شاهِ دلی شوی چه می کنی؟
نصیبی از رحمت بی شمارت و هدایتی از روشنایی دلایلت، آمیخته با چاشنی محبتت روزی ام گردان که رسیدن به آنچه تو می خواهی و رضایت و خوشنودی تو در آن است، مشتاقم کرده است ای آرزوی همه مشتاقان!!


نظری بر دعای روزهشتم ماه مبارک رمضان
پناهگاه

پناه، حصن است و قوت قلب. و خوش آن کسی را که پناهش تو باشی!
رحمت به ایتام، ساکن کوی صلح و سلام بودن و هم نشینی با اهل کرامت، آدمی را به سوی قلعه مستحکم تو سیر می دهد، همان دژ محکمی که هرکس وارد آن شد از هر گزندی در امان است.
ما را قلعه نشین کرامتت کن یا ملجا الاملین!

ما رَه گم کردگانیم ...


نظری بر دعای روز هفتم ماه مبارک رمضان
ما رَه گم کردگانیم ...

شبِ تاریک و بیم موج و گردابی چنین حائل!
راه تنگ باشد و ناآشنا. شب تار باشد و ظلمانی! آدمی هم مرد این راه نباشد، گم شدگی حتمی است!
این داستان این روزها و همه روزهای ماست.
راه گم کرده ایم و در این گمراهی، راه بلدی و راه نمایی جز تو نمی شناسیم.
روزی مان کن ذکر مدامت را و یاری مان ده در قیام و صیام برای تو و دورمان کن از پرتگاه های سخط و مهیب که گمراهان ـماـ ، هادی و راه نمایی جز تو نمی شناسند.


نظری بر دعای روز ششم ماه مبارک رمضان
نتیجه رَستن

خذلان نهایت گناه است و گناه تعرض و جنایت. و در بارگاه تو که منتهای آرزوی مشتاقانی، این کلمات ـ تعرض، جنایت، گناه و ... ـ چه سخیف و مبتذلند.
آنان که راهی به بارگاه تو می یابند، به منّ و احسان تو و به فراوانی نعمت هایت، از وادی گناه و خواری می رهند و دور می شوند و ما چه مشتاق این رَستنیم.
ما را کبوتر بارگاه خودت کن ای آنکه مشتاقان، مشتاق تر از تو نمی یابند!


نظری بر دعای روز پنجم ماه مبارک رمضان
حرکت همان رسیدن است

کاش دوست نزدیک تو بودم! و این کاش، چه حسرتی می آفریند و چه می سوزاند و خوش آن حسرت و سوختنی که حرکت بیافریند.
باید برخاست، خواست و آموزش دید و حرکت کرد. و این حرکت، خودِ رسیدن است.
استغفار را یادمان ده و همراه بندگان صالح و گوش به امرت کن و به مدد مهربانی و رحمت بی نظیرت، سوز حسرت دلهامان را آرامشی باش که انس در قرب است.
اللهم اجعلنی فیه من اولیائک المقربین، برافتک یا ارحم الراحمین.


نظری بر دعای روز چهارم ماه مبارک رمضان
قوت و توشه

به پا داشتن امر الهی، قوتی می خواهد و توشه ای. توشه ای از جنس شیرینیِ ذکر و مهیاییِ شکر و کرامتِ پرده پوشی.
و اینها، همه را باید در درگاه اویی یافت که بیناترین ناظران است.
قوت مان ده به کرامتت و جانمان را به حلاوت ذکرت شیرین کن و به کرامت شکرت، مهیا!

نظری بر دعای روز سوم ماه مبارک رمضان
خودآگاهی


اگر آدمی بخواهد جانش مهبط همه خیرات نزولی حضرت رب العالمین باشد، باید به خودآگاهی برسد و این خودآگاهی است که آدمی را از سفاهت و گمراهی رهایی می بخشد.
برای رسیدن به این عطیه بی نظیر، خودآگاهی، باید سراغش را از بخشنده ترین بخشندگان گرفت تا هر آنکه را خواهد، عطا کند؛ اللهم ارزقنی فیه الذهن و التنبیه، بجودک یا اجود الاجودین.

بارش آیه ها


نظری بر دعای روز دوم ماه مبارک رمضان:


آدمی که به دست رحمت تو بیدار شود، چیزی جز خودت آرام و راضی اش نمی کند. ( ونبّهنی فیه عن نومه الغافلین)

و برای این آرامش، باید به تو نزدیک شد و تو را در آغوش کشید.
راستی راه این نزدیک شدن چیست؟

رسول مهر و مهربانی راه را نشان مان می دهد: و وفّقنی فیه لقرائه آیاتک. آیاتت را باید قرائت کرد، نه خواندن که قرائت! و همین، راه نزدیکی به توست.

آیاتت چه نزدیک و چه زیادند! و این قرب و کثرت سختی کار و سختی راه را برای نزدیکی به تو کم می کند. نه فقط آیات کتابت، که همه آیاتت.

چشم که می چرخانم، آیاتت باریدن می گیرند: اقرأ باسم ربّک الذی خلق.


اگر بیدارمان نکنی ...


نظری بر دعای روز اول ماه مبارک رمضان

آن چه که آدمی را از خلیفه الهی به بَل هُم اَضلِّ مجرمیت می کشاند، غفلتی است که در ابتدا کوچک و نادیدنی، اما وقتی ادامه می یابد، آدمی را به وادی مجرمین می کشاند.

در اولین روز از بهار عبودیت، رسول مهربانی، بنده روزه دار خدا را به بیداری می خواند و راه فرار از غفلت را به او آموزش می دهد.

برای فرار از غفلت باید خواست و خواند. باید «او» را خواند و از «او» خواست. او را خواند و از او خواست که روزه را روزه واقعی و قیام و عبادت را قیام حقیقی قرار دهد تا بدین وسیله خواب غفلت از روح و جان آدمی رخت بربندد.

میهمانی که با خواب آلودگی به آدمی نمی چسبد. همین اولین روز ندایش در دهیم که از خواب غفلت بیدارمان کند.

 اگر بیدارمان نکنی، نمازمان که هیچ، روح و جان مان قضا می شود ...



توصيه هاي امام رضا (ع) در روزهاي آخر ماه شعبان


در كتاب شريف المراقبات تاليف عارف كامل ميرزا جواد آقا ملكي تبريزي قدس سره كه يك برنامه كامل خودسازي است در بخش ايام پاياني ماه شعبان يك حديث زيبا از امام رضا عليه آلاف التحية و الثنا نقل مي كنند كه بحث از آمادگي براي ماه مبارك رمضان است همان ماهي كه بنا بر گفته امام مجتبي  (ع) يك مسابقه بزرگ الهي است كه يك عده پس از آن پيروز و يك عده شرمنده اند؛وارد شدن در همچنين مسابقه و امتحان بزرگي مطمئنا نياز به كسب آمادگي دارد كه اين كلام زيباي امام هشتم به ما مي آموزد كه در اين چند روز باقيمانده تا ماه رمضان براي آمادگي بيشتر چه كنيم؟


اباصلت نقل كرده است كه در آخرين جمعه از ماه شعبان بر ابالحسن علي بن موسي الرضا عليه السلام وارد شدم ،ايشان به من فرمود:

اي ابا صلت! بيشتر از شعبان گذشت و اين آخرين جمعه آن است ، در اين باقيمانده  ماه تقصير هاي گذشته ات را تدارك كن و بر آنچه به كارت مي آيد اقبال نما و بسيار در دعا و استغفار و تلاوت قرآن بكوش و از گناهان خويش به سوي خدا توبه كن تا ماه رمضان كه فرا مي رسد تو براي خداي عزوجل مخلص باشي،

امانتي كه برگردن داري ادا ساز،هر كينه اي در قلبت از برادران مومنت مي باشد آن را بر انداز و هر گناهي بر تو مانده كه مرتكب آن شده باشي آن را از دل ريشه كن ساز و از خدا بپرهيز و در آشكارا و پنهان بر او توكل نماي؛چه آنكه خود او فرمود " و من يتوكل علي الله فهو حسبه ان الله بالغ امره قد جعل الله لكل شيء قدرا" يعني آنكس كه بر خداي توكل كند خدا او را بس است كه خدا امر خود را به انجام مي رساند و براي هر چيزي اندازه اي قرار داده است.

و در مابقي اين ماه زياد بخوان : "اللهم اِن لم يكُن غفرت لنا في ما مضي من شعبان فاغفر لنا فيما بقي منه"

زيرا خداي تعالي در اين ماه به احترام ماه رمضان گردن هايي را از آتش جهنم آزاد مي سازد.

 

شهید کریمی و آیت الله بهجت (ره)

مرکز تنظیم و نشر آثار آیت الله بهجت(ره) در چهارمین سالگرد ارتحال این عالم ربانی، ویژه نامه ای با عنوان « عبد محبوب » منتشر کرد.

در این ویژه نامه وزین، خاطرات و مطالب متنوعی از برخی از شاگردان آیت الله بهجت (ره) درج شده است.


در بخشی از این ویژه نامه، خاطراتی از حجت الاسلام والمسلمین رنجبر نقل شده است که وی در بخشی از مطالب خود، یادی از سردار مظلوم حزب الله گیلان، شهید حاج ابوالحسن کریمی نموده است.

در این خاطره که با عنوان «این ها از همه چیز خبردارند!» آمده است:

شهید حاج شیخ ابوالحسن کریمی را خدا رحمتش کند، خیلی اوقات برای نماز آقای بهجت می آمد. یک بار در طبقه دوم مسجدی که آقای بهجت نماز را اقامه می کرد، مشغول نماز بود. آمدم با ایشان سلام و علیک کردم. شهید کریمی چیزی گفت که خیلی برای من جالب بود. خوشحال شدم که آقای کریمی اینگونه با آقای بهجت آشنا شده است. به من گفت: « فلانی، آدم خیال می کند اینها از هیچ چیز خبر ندارند.»» اشاره کرد به آقای بهجت که در حال نماز گریه می کنند. و ادامه داد: « اینها همه چیز را می دانند.»
احساس کردم آقای کریمی جایی را پیدا کرده که می تواند غصه هایش را بریزد و صبر درو کند. می داند کسانی هستند که آدم ها را درک می کنند. این حرف ایشان به من قوت قبل داد مرا هم خیلی قرص کرد. (1)

***

کاش می شد ما هم جایی پیدا می کردیم که غصه هایمان را بریزیم و صبر درو کنیم ... کاش!



1ـ عبد محبوب، ویژه نامه چهارمین سالگرد ارتحال آیت الله العظمی محمد تقی بهجت، مرکز تنظیم و نشر اثار آیت الله بهجت، ص 29