خدا را شکر!!!

و خدایی که در این نزدیکی است...

ترویج یاد امام زمان(عج) با آهنگ بندری

 
 هم زمان با اعیاد شعبانیه و به ویژه  1175مین سالروز تولد امام زمان (عج) در گوشه و کنار استان گیلان، به سان دیگر نقاط کشور، شاهد برپایی مراسمات و جشن های متعددی بودیم که اکثر این جشن ها با استقبال گسترده مردمی مواجه شدند.
   حضور گسترده و گاها غیر قابل پیش بینی مردم در این جشن ها که تنها به عشق آل ا... در این مراسمات حضور پیدا می کنند، فرصت مناسبی برای همه دلسوزان و علاقه مندان ترویج معارف ناب شیعی فراهم خواهد کرد، تا با استفاده از این حضور، گامی هرچند کوچک در راه شناساندن بیشتر و افزایش سطح معرفت و آگاهی عاشقان امام زمان نسبت به وجود مقدس ایشان بردارند، فرصتی که در طول سال حتی با صرف هزینه های فراوان تبلیغی نیز کمتر فراهم می شود.

   بنابر روایات وارده از حضرات معصومین (علیهم السلام) شیعیان باید در شادی اهل بیت شاد و در عزایشان محزون باشند و قطعا شادی در روزهای میلاد ائمه معصومین حق هر شیعه ی مشتاقی است. اما سوالی که اینجا مطرح می شود آن است که چه شادی ای؟! آیا این شادی ها نباید بر خواسته از معارف اهل بیت و گامی در مسیر ترویج نام و یاد آنان باشد؟ آیا مراسمات شادی برای اهل بیت نباید برای ممزوج کردن روح شیعه با نام و یاد اهل بیت باشد؟
حال دقت بر روی این نکته نیز خالی از لطف نیست که آیا در مجلس شادی برای اهل بیت، استفاده از هر رفتار و کلام و وسیله ای جایز است؟ آیا با نواختن موسیقی های آن چنانی که معمولا در مجالس آن چنانی تر به گوش می رسد، می توان یاد امام زمان (عج) را ترویج و تبلیغ کرد؟ 
   به یاد دارم که در نیمه شعبان سال گذشته، یکی از مساجد معروف رشت، با بستن خیابان جلوی مسجد و با دعوت از یک گروه موسیقی، اقدام به برپایی جشن ولادت امام زمان (عج) کرده بود. 
   حوادث نیمه شعبان 2 سال گذشته میدان شهرداری رشت و یا آن پرده تبلیغاتی یکی از مجموعه های فرهنگی رشت که نام امام زمان (عج) را نیز بر خود داشت، که خبر از برپایی جشن ولادت امام زمان (عج) با هنرنمایی رضا نظری (بازیگر طنز بازاری گیلان) می داد نیز هنوز از یادها نرفته است.
تلخی این داستان در جشن هایی که امسال برگار شد، دل بیشتری سوزاند و کام بیشتر را تلخ کرد. 
   به راستی ما را چه می شود؟ به کجا می رویم؟! نگارنده این سطور خود نه تنها هیچ مشکلی نه با موسیقی و نه با دیگر هنرها دارد، بلکه خود یکی از علاقه مندان آن است، اما باید پذیرفت که هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد.
   خوشمان بیاید، یا نیاید، در هر دو حالت بنا بر فتوای همه مراجع معظم تقلید، غنا حرام است، حال  چه در یک مجلس لهو و لعب باشد و چه در یک مراسمی که با نام اهل بیت شکل گرفته است.
آیا بهتر نیست از این فرصت حضور گسترده مردمی، برای افزایش میزان شناخت و سطح معرفت مردم نسبت به وجود نازنین مهدی فاطمه (عج) بهره ببریم و آیا به نظر با نواختن موسیقی آن چنانی، مثلا بندری(!!) می توان امید داشت که معرفت مردم به امامشان بیشتر شود؟!
   و یک نکته مهم تر، اگر فرض بر حضور صاحب مجلس در مجلس  باشد، آیا می توان امیدوار بود، مجلسی که آشفته از آهنگ بندری و هنر نمایی فلان هنر پیشه و... است، مزین به قدوم مبارک امام زمان (عج) گردد؟!
   باید تلاش کنیم محبتمان نسبت به وجود نازنین حضرات ائمه معصومین(علیهم السلام) را با چاشنی معرفت همراه کنیم . آن محبتی رهگشا و راهنما خواهد بود که مزین به نور معرفت و شناخت گردد.
بیائید کمی در خلوت خود، فکر کنیم. 

عکس بالا بنر تبلیغاتی یکی از این جشن هاست!

 

فاجعه

دنیا را می بینید . آخر سر این پسره دهه شصتی هم وبلاگ نویس شد: وقتی محمد پورغلامی وبلاگ بنویسه دیگه باید فاتحه وبلاگستان را خواند: http://www.realchitchat.blogfa.com/

متن آخرین پست وبلاگ محمدرضا زائری را هم اگر وقت کردید بخوانید.