رسانه شیعه

« رسانه ی شیعه » کتابی است به قلم محسن حسام مظاهری که چندی پیش با یک پوشش خوب و گسترده ی رسانه ای رونمایی شد، که به بررسی جامعه شناسانه ی آئین های سوگواری و هیئت های مذهبی در ایران می پردازد. نویسنده ی کتاب را پیش از این با سردبیری مجلات فتیان و هابیل می شناختم.
رسانه ی شیعه، رساله ی خواندنی است که البته خالی از ضعف و نقد نیست. تلاش نویسنده بر ارائه مفاهیم در قالب کلمات گاهاً تامل و البته سوال برانگیز از نقاطی است که در یک تعبیر پارادوکسیکال می توان آن را هم یک ضعف و هم یک قوت دانست.
هدف، نقد رسانه شیعه نیست، بلکه معرفی آن است که اگر مجالی شد تورقی در آن بنمائید.
در این جا خواندن چند جمله برگزیده از کتاب خالی از لطف نیست:
* صبغه ی سیاسی این هیئت ها ( هیات رزمندگان ) آن قدر غلیظ شده است که به مرزبندی براساس جناح بندی های داخل نظام سیاسی هم منجر شده است. به عنوان مثال در شهر اصفهان، 2 هیات مذهبی مستقل از هم با نام مشترک « هیئت رزمندگان اسلام » فعالیت می کنند. اولی که با نام فرعی « متوسلین به اهل بیت » شناخته می شود، رزمندگان و انقلابیان با گرایش به جناح چپ اند و دیگری با نام فرعی« متوسلین به حضرت زهرا » مخاطبانی از رزمندگان و انقلابیان مایل به جناح راست دارد. صفحه 223.

* تقریبا در حوالی همین ایام، شایعه ی دیگری هم در مجامع هیاتی قوت گرفت: نریمان یک نوحه خوانده است که در آن می گوید: « از دور صدای کشتی می شنوم. » و پس از آن، می خواند: « کاپیتان حسین ! » و سینه زنان حاضر در مجلس هم پاسخ می دهند: « پارو بزن ! » صفحه 240.

* به عنوان مثال، اعضای هیات « کلاب الحسین » نشانه ای تمایزبخش که نسبت به هیات های دیگر دارند این است که همه ی اعضا در انگشت سبابه، انگشتری با نگین مربع درشت و به رنگ سیاه دارند که برروی آن، عبارت انا کلب الحسین ( من سگ حسینم ) حک شده است. صفحه 465 .

« رسانه ی شیعه » را شرکت چاپ و نشر بین الملل در 2500 نسخه چاپ و به بازار کتاب عرضه نموده است.

جوش

نانوا هم جوش شیرین می زند
بیچاره فرهاد ...